Reditelj nije ponudio baš ni jedan razlog zbog kojeg bi se uopšte bavio „Burom“i ispostavio nam jedan ultra-glomazni, kičasti, pozorišno mrtvi i šuplji spektakl koji povlađuje nerazvijenom ukusu i potrebama koje su na granici vrijednosne i moralne neprihvatljivosti (imajući naročito u vidu da je u pitanju produkcija nacionalnog pozorišta).

Nova pozorišna sezona Crnogorskog narodnog pozorišta otvorena je Burom Vilijema Šekspira u režiji Dejana Projkovskog. Šekspirov tekst kroz priču u kojoj se preklapaju stvarnost i magija govori o vječitom mehanizmu borbe za vlast gdje su sve metode dozvoljene kako bi se došlo do cilja. Ovo je priča o sukobu za prevlast zakonitog vladara i uzurpatora, o intrigama i zavjeri, nakon koje se ponovo sve vraća na početak. Glavni junak Bure Prospero, zakoniti vojvoda od

Ova “Bura” počinje i završava se u bazenu na sredini scene, u koji se glumci potrbuške bacaju, u kojem se pljuskaju i izvode razne vratolomije da bi nadoknadili ono čega u ovoj drami nikako nema, a to je – bilo kakav ljudski sadržaj.

Ako se na planu teksta ili lingvističkog scenskog jezika i može razmišljati o tome koliko je tema komada “Kod Nojeve barke u osam” adekvatno predstavljena, to se nikako ne odnosi na ostale scenske elemente koji su jedinstveni i jednako podređeni imaginaciji, ideji igre i dječjoj percepciji svijeta Komad za djecu “Kod Nojeve barke u osam” u produkciji Gradskog pozorišta, koji je premijerno izveden 8. oktobra u sali “Dodest”, sigurno nije naivan, ako pod t

Forma kotorske predstave je, dakle, scenskom igrom početnu metaforu Kotora kao polisa na kojem se temelji mediteranska civilizacija, a šire i evropska, smestila u sferu društvenog aktivizma, te se tako oslobodila obaveze robovanja ma kakvim pozorišnim pravilima. Otuda KoTo(R) o Kotoru nije samo teatarski čin, ili je to tek delimično, a sagledana u širem kontekstu, ova predstava prerasta u pitanje koje prestaje da se tiče samo grada od kojeg je satkan njen naslov. Tič

Predstava je napravljena kao kolaž različitih medija, video umjetnosti i pozorišta, gdje pečat vizuelnog dominira scenski izrazom, formirajući prizore beketovski apsurdog i opustošenog svijeta, u kome otpor i akcija izgleda nemaju smisla. Ili ako već Danzen nema hrabrosti da se suprostavi, on provocira publiku namećući pitanje: da li da ćutke prihvata i dalje društveni, moralni i ekonomski sunovrat.