Ali ako lakrdije nismo željni i ako nemamo problema sa iluzijama o Božjoj dobroti, pogotovo ne sa onom formom te iluzije sa kojom se ovdje polemiše, gledanje „Istrage“ može postati muka duhu, da citiramo jedan drugi starozavjetni tekst.

O mladima koji žive u sijenci prethodnih generacija, čija beskorisnost razjeda suštinu njihovog bića govori predstava „Otvoren kraj“ autorke Jovane Bojović, dok Petar Pejaković svojom režijom pokušava razdrmati publiku pumpajući atmosferu uznemirujućim scenama i nemilosrdnom bukom

Na sceni Studio Crnogorskog narodnog pozorišta 25. februara premijerno je, u režiji Petra Pejakovića, izveden komad „Otvoreni kraj“ Jovane Bojović, koji je osvojio prvo mjesto na konkursu Skroz nova drama koji je CNP ustanovilo 2015. godine sa namjerom da afirmiše savremenu crnogorsku dramu

Iako je tema predstave neosporno krajnje bitna, njenoj scenskoj realizaciji donekle nedostaje kompleksnije sagledavanje, kao i opipljivija teatarska vrijednost, pa prikazano često ostaje na nivou opštosti, ilustrativne skice, potvrđivanja potvrđenog.

Reditelj se zaista duboko zapitao nad egzistencijalnom suštinom današnjeg čovjeka, ali i nad konkretnom crnogorskom zbiljom, za koju, ipak, kao takvu ne nazire krivca, pa je tako propustio priliku da napravi istinski angažovanu političku pretstavu za kojom već dugo vapi crnogorska pozorišna scena.

U režiji reditelja Jagoša Markovića nije moguće vidjeti bilo kakve, u društvenoj stvarnosti utemeljene razloge za bavljenje baš ovim tekstom, niti smislene pokušaje relativizovanja istorijske distance između ovog sedamnaestovjekovnog komediografskog djela i današnje publike, veoma udaljene od izvornog konteksta u kome je djelo nastalo.