U okviru Budve Grad teatra na novoj sceni “Vještica” (4. jula 2016. godine) izvedena je predstava „Jesenja sonata“ Ingmara Bergmana u režiji Jagoša Markovića.

Dramski tekst „Šćeri moja“ Maje Todorović, polazeći od istorijske, dokumentarne građe o crnogorskom knjazu Nikoli Petroviću i njegovoj porodici, inteligentno, subverzivno i podsticajno tretira temu opresivnog i isključujućeg odnosa krajnje patrijahalnog, a time nužno i krajnje zaostalog crnogorskog društva prema ženama.

Reditelj Andraš Urban upečatljivim i osebujnim scenskim čitanjem, uz neznatna skraćivanja predloška (dramaturg Rajko Radulović), vrlo lucidno je usložnio, izoštrio i produbio njegova značenja, uvodeći dojmljivo seciranje društveno-političke situacije na osnovama popucalih šavova porodičnog života.

Utisak je da je reditelju bilo važnije uspostaviti vizuelno snažnu, atmosferičnu i dojmljivu estetiku izvedbe, nego razviti priču, koja i pored trenutaka emotivne djelotvornosti ostaje na nivou opštih mjesta.

S obzirom na to da se u živote današnje djece, naročito kroz medije, još agresivnije upliće kult vječite mladosti i opsjednutosti izgledom, izbor ovog teksta i namjera da se priča na Popovićevom tragu osavremeni su dobri. Međutim, utisak je da je tema predstave „Snježana i sedam patuljaka“ nudila mnogo više, nego što je adaptacijom teksta Igora Bojovića i scenskim čitanjem reditelja Veljka Mi

Lišen suptilnije i promišljenije režije, „Pogled s mosta“, koji je kod Milera markantan pogled na tragičnu krhkost ljudskog bića satkanog od protivurječnosti, nema potrebnu dramsku snagu da nam taj pogled omogući.