Reditelj Igor Vuk Torbica na scenu je donio upečatljivo i vrijedno, stilizovano, minimalističko, dramsko-muzičko-poetsko čitanje komada, odstranjujući južnjački „kolorit“ i prigušujući prenaglašeni melodramatski patos.

Mustafićeva interpretacija Stajnbekovog teksta odoljela je riziku reduktivno-didaktičkog čitanja, približavajući nam tekst bogat višeslojnim ambivalentnim značenjima.

Bez naslova i objašnjenja u afiši, moguće je da veza ove plesne predstave i Šekspirovog djela ne bi bila ni primjećena. Međutim, kada to imamo u vidu, poznavanje drame i prepoznavanje i praćenje aluzija na istu u predstavi unekoliko će usložniti značenja i obogatiti gledalačko iskustvo.

Na kraju, izmiče uzbuđenje jedne velike, zauvijek savremene priče o našem ranču, o pucnju koji će uvijek presresti revolucionarnu masu u ubrzanju i umjesto svega toga dobijamo samo dovoljno tačnu i u svakom pozorišnom elementu – samo korektnu izvedbu.

Ako je to ono što od pozorišta očekujemo – da nas istjeruje iz zone komfora i proizvodi etičku, intelektualnu i estetičku nesigurnost – onda je predstava “Igra vremena” Davida Zuazole u produkciji Zuazola Puppets-a svakako događaj koji je obilježio 26. Kotorski festival pozorišta za djecu

Na sceni nam se prikazuje mračna stvarnost u kojoj si ili krupni ili sitni profiter, pa je tako svaka vrsta nezavisnog i oprečnog djelovanja protiv sistema upitna.