Interesantno rješenje je da se u predstavi istovremeno prezentuje i priča u Ezopovoj verziji, i njeno tumačenje od strane novog autora, ali time djeca nisu zbunjena, već im se slikovito otvaraju vidici i mogućnosti da mogu svaku priču kritički da preispitaju.

Utisak je da predstava, čija je polazišna tačka da se uloga žene promijenila, pa “žena danas ima veću slobodu”, čak i u relativno zaostaloj Crnoj Gori, kasni najmanje stotinjak godina.

Rezultat bi bio zadovoljavaljući u slučaju da se radilo o nekoj teatarskoj vježbi – ali ova predstava ne djeluje značenjski i estetski kompletna, jer određene ideje ostaju i suviše pojednostavljene i nerazvijene u šturim dijalozima likova.

Ono što ovdje vidimo, su, naime, opšta mjesta anti-mizoginog kolokvijalnog diskursa koji nije ništa manje stereotipan i nefunkcionalan od “afirmativnih” patrijahalnih stereotipa o ženama.

Možda je cilj da se sačuva crnogorska tradicija i istorija i da se iskaže potreba za humanošću, ali sve to sugerisano je kroz krajnje simplifikovane likove i situacije, uz audio-vizuelno efekte svedene na dopadljivi dekor, stvarajući jedno posve zamršeno, zamagljeno i nedorečeno scensko ostvarenje.

Predstava „Inspekcija“ i pored namjere da u Gogoljevom maniru potegne neke mračne teme kao što su čovjekova vječita borba za vlast, malograđanština, sujeta i pohlepa, nije dobila sadržaj britke satire, već neukusne, banalne i nadasve amaterske izvedbe, i to u svakom svom segmentu.