U ovoj postavci reditelj je uspio da izrazi metateatralnu dimenziju teksta, tj. pozorišna fikcija stalno se otkriva kao takva. Takođe, u prvoj polovini predstave, koja se odvija sporije od one druge, osjećamo teret egzistencijalnog nemira.

Sudeći po zakonskom uvođenju cenzure, tvorci ove predstave, kao „nepodobni“ elementi, zaslužuju tek da budu kažnjeni i marginalizovani.

Scenski jezik definisan je opštom kičastom površnošću, neosmišljenom i neprimjerenom infantilnošću koja se uklapa u manir najlošijeg pozorišta za djecu, određenog vikanjem i kreveljenjem.

Ovo što je dopisano kroz dramatizaciju i rediteljske intervencije zapravo je svijet jeftinih orijentalnih serija i rijalitija, svijet stereotipa, prostakluka i primitivizma.

Oni koji su znali šta mogu da očekuju od Diega De Bree, i od savremenog pozorišta uopšte, nisu se ni nadali realističkom, hronološki sređenom i koherentnom slijedu događaja, ali su ovdje odveć izostale osnovne informacija potrebne da bi se događaj istorijski situirao.

Vizinova ličnost je ultra-idealizovana, njegov život prikazan je sladunjavo kao neko ostvarivanje “američkog sna” – posreduje se ideja da i siromašna djeca, lišena iste “startne pozicije" kao imućnija, samo ukoliko su marljiva i završe škole, mogu postići sve.