Čehovljev tekst je prenijet gotovo u cjelini, ali anti-naturalistički izraz i performativni elementi u glumačkoj interpretaciji stalno prave otklon od realnosti kreirajući efekat začudnosti.

Narativ i odnosi među junacima, svi elementi koji potencijalno nose značenje usidreno u tekstu jedva uspijevaju da se konstituišu jer se to konstituisanje stalno ometa različitim oblicima “otkačenosti”.

Osjećaj zamora i ravnodušnosti obuzima nas poslije predstave “Razgovori o ljubavi” u režiji Jerneja Lorencija, jer je mnogo nepovezanog sadržaja stalo u ovu predstavu.

Značenjska oskudnost i opskurnost prvog dijela predstave kulminira u njenom drugom dijelu.

Kako je moguće “razgovarati o ljubavi” tri i po sata, a da se o tome ne kaže ništa.

Jedva postojeći zaplet je ovdje samo okvir obilju banalnih viceva.