Na kraju, osjećamo se kao nevoljni učesnici jednog rijalitija.

Aktuelizacija za koju se opredijelio reditelj Zoran Rakočević, ima svoje kontekstualno opravdanje kao kritika političkih manipulacija kojima kontinuirano svjedočimo, ali je u ovom slučaju svedena na spoljašnje scenske efekte.

Univerzalizujući, fatalistički, transistorijski i do kosti ogoljeni pristup ovoj temi nužno kreše (umjetnička) krila ovom performansu.

Primjećujemo ovdje i korektne rediteljske postupke koji upućuju na njenu sposobnost da prepozna ono što je scenski značajno, živo i prisutno, iako to postaje vidljivo tek na samom kraju predstave.

Ovoj „Đokondi“ fali ono što u žargonu nazivamo „meso pozorišta“, a što se svodi na umjetničku konkretnost i ljudski važnu priču.

Ova predstava pravi je teatarski galimatijas koji od početka do kraja reprodukuje jedan te isti stav o moralnoj i saznajnoj inferiornosti crkvenog svjetonazora naspram nauke.