Reditelj je pružio ovu gej varijantu teksta koja pretenduje da bude neka pomalo autobiografska priča o Gogolju, čije uzmicanje i strah od žena tumači kao njegovu potiskivanu želja za muškarcem, a ulazak u brak kao potrebu koju nameće društvo, nešto što bi pružilo alibi za njegov homoseksualni život.

Glavna impresija ove predstave je bravura glumaca koji koriste savremene tehnike igre, lišene želje za oponašanjem radnje, tj. mimo realističkog koda, iznoseći na snažan i ekspresivan način karakter likova, složenost i silinu dramskog sukoba.

O izvođenju ovog dramskog klasika možemo reći da je lucidno, tekstu relativno vjerno i korektno tumačenje, realistično sa ponekim avangardnom intervencijom. U krajnjem, osjeća se opterećenost reditelja za originalnošću, pa se ne postiže u velikoj mjeri niti snaga Šekspirove riječi, niti se dobija na snazi izvođačkog izraza.

„What is Europe“ nije predstava za znalce, za umjetničku elitu, ne treba poznavanje teorija da bi se doživjelo ovo originalno, netradicionalno pozorište. Namijenjena je svima, njen jezik je brutalan ali razumljiv, njene teme su teške ali su pitke, a ozbiljnost je osvežena lucidnim humorom.

Bavljenje mnogobrojnim društveno-političkim anomalijama razvodnjeno je banalnim dijalozima prepunim opštih mjesta i trivijalnog, prizemnog, zamorno ponavljajućeg kvazi-humora, tako da kao kritika društva tekst ostaje površan i bezazlen.

Režija Andreja Cvetanovskog (dramaturg Božo Koprivica) ne samo da je dodatno podvukla dramaturško-idejne manjkavosti „Noći“, nego je amputirala i one značenjske potencijale izvorno prisutne u drami.