Ovaj „Proces“ pokazuje kako je moguće biti vjeran tekstu i istovremeno iznevjeriti njegov duh.

Kafkin “Proces” na sceni CNP-a – šta se uzbudljivije može poželjeti! Toliko smo se mučili sa tom iščašenom pričom o Jozefu K, njegovoj krivici bez krivice, tražili razjašnjenja, psihoanalitička, religijska, politička, biografska, ko zna kakva, i istovremeno tvrdoglavo odbijali da ih prihvatimo intimno pristajući da je nosimo sa sobom kao ožiljak, kao vlastiti opsesivni san, da je volimo tako zaključanu, puštamo je da samo dodiruje neko turobno znanja i ježi nam kožu.

Ipak, uprkos svim svojim nedovršenostima i manjkavostima, ova predstava nam se čini mnogo „življa“ od mnogih predstava na repertoarima institucionalnih pozorišta.

Tekst i izvedba često naglašavaju razlike između srednjovjekovne arapske tradicije, istorijskog konteksta kojem pripada ovaj tekst i današnjeg načina života.

U slučaju predstave „Pjer Paolo Pazolini režira strašni sud“, autorskog projekta reditelja Zlatka Pakovića, konteksti su, sticajem različitih okolnosti, zadobili ogroman značaj, nesamjeriv značaju koji bi ova predstava imala da tog i takvog spleta okolnosti nije bilo.

Lako prepoznajemo političku i etičku beskopromisnost ove predstave (koju su očito prepoznali i lokalni cenzori), volju da se bez nagodbe zareže u bolesno tkivo institucija moći, sakralnih i svetovnih, i to u onom obliku u kojem se one miješaju u naše crnogorske živote.